Abhay Shivgounda Patil

About what matters.

Archive for March 2013

Loss of Innocence! (Tale of two relocations Part 4)

with 2 comments

new_york_skyline-wideThou shalt never visit the land of plenty
Home then appears still more sordid and old
It just isn’t every Sudama’s destiny
That a boon will turn everything to gold
(Vasant Bapat)

(Reference: Sudama, the childhood friend of Lord Krishna, on his visit to his friend, is dazzled by the opulence of Krishna’s capital. He returns to find his humble home turned in to palace thanks to a miracle wrought by Krishna.)

Story so far: Part 1Part 2 (Nation of outsiders), and Part 3 (Prisoner is the society).   For मराठी version of this part, click here.

Here, I take the meaning of “sordid” as moral sordidness – and not the material poverty. And by moral sordidness I mean our bankrupt public life.

When in India, I had got so accustomed to seeing and reading about the terrible poverty and corruption, that my mind had become desensitized. I remember having read about a statement made by a foreigner traveling in India. He says – “People ask me if I am not shocked by the terrible poverty, lack of cleanliness, neglect of basic necessities and corruption in this county.  Of course, I did feel shocked – but not by these things. I was shocked by the indifference of the well-to-do Indians to these realities of India.” I think this is a very precise observation. My state of mind, when I returned to India, was the same as that of this foreign traveler.

My long stay in America had lowered my immunity, both at the level of body and the mind. I realized that the things which others could take as ‘normal’ troubled me no end. In a way it was the proverbial ‘loss of innocence.’

I realized that many of those caught in this mess decide to go back in a fit of frustration. It did not happen to me though. One cannot bring about a change in one’s environment if one refuses to even look at it. I was sure that I could make a difference – however miniscule – in my surrounding. I was also convinced that my best chance at it was by living in India.

By the way, I also must put on record that neither me nor my family were inconvenienced in anyway as we settled in India.

Next:
Born Again Citizen (Concluding part 5. Unpublished).

Written by Abhay Shivgounda Patil

March 1, 2013 at 6:23 am

सोन्याच्या द्वारकेला जाउच नये! (दोन स्थलांतरांची गोष्ट – भाग ४)

with 3 comments

new_york_skyline-wide  सोन्याच्या द्वारकेत शहाण्याने जाउच नये
आपले घर अंगण अधिकच कंगाल दिसते
पुन्हा पाय ठेवी पर्यंत सर्व व्हावे सोनियाचे
प्रत्येक सुदाम्याचे एवढे भागधेय नसते
(प्रवासाच्या कविता, १९८२, वसंत बापट)  

(आत्तापर्यंतची गोष्ट: भाग १, परक्यांचाच देश (भाग२), गणवेषातून मुक्ती नाही (भाग ३)English version साठी इथे टिचकी मारा.

या ओळीतला कंगालपणाचा अर्थ मी भौतिक दारिद्र्य असा घेत नाहीतर आपल्याकडची सार्वजनिक आयुष्यातील दिवाळखोरी असा घेतो.

भारतात असतांना रोज भयानक दारिद्र्य बघण्याची, त्याबद्दल वाचण्याची, एवढी सवय झालेली होती की मन त्याबाबतीत desensitize झलं होतं. एका परदेशी प्रवाश्याचं केंव्हातरी वाचलेलं मनोगत मला नेहमी आठवतं. तो सांगतो–  ” लोक मला विचारतात की भारतातलं भयानक दारिद्र्य, अस्वच्छता, मुलभूत गरजांची होणारी हेळसांड आणि भ्रष्टाचार पाहून तुम्हाला धक्का बसला का? हो मला धक्का बसला हे खरंपण तो या गोष्टींचा नाही. सुखवस्तू भारतीय माणसांची या गोष्टींवर जी प्रतिक्रिया असते ती पाहून मात्र मी नक्कीच थक्क झालो.”   मला हे निरीक्षण् खूपच नेमकं वाटतं. भारतात परतलो तेंव्हा माझी गत या परदेशी माणसासारखीच झाली. अमेरिकेत राहून जशी शरीराची प्रतिकारशक्ती (immunity) कमी झाली होती, तसंच मनाचही झालं होतं.  

नेहमीच्याचगोष्टी पाहून आपल्याला जरा जास्तच त्रास होतोय हे जाणवलं. एका प्रकारचा हा loss of innocence चाच प्रकार होता.

लक्षात आलं की बरीच मंडळी अशा परिस्थितीत तिरीमीरीत पुन्हा परत जायचं ठरवतात. माझं मात्र तसं झालं नाही. केवळ दृष्टी  आड सृष्टी झाली तरी परिस्थितीत काही बदल घडत नाही. आपल्याकडून झालाच तर सकारात्मकचमग तो कितीही छोट्या व्याप्तीचा का असेनाबदल घडेल, आणि ते इथे राहूनच जास्त जमेल हे पटलं होतं.

या ठिकाणी हे ही नमूद करयला हवं की व्यक्तीशः मला आणि माझ्या कुटुंबियाना काही त्रास होत नव्हता

पुढे (शेवट्चा भाग)
बॉर्न अगेन सिटीझन! (अप्रकाशित)

Written by Abhay Shivgounda Patil

March 1, 2013 at 6:21 am

Posted in India, Marathi, NRI, Poetry, Poverty